บทที่ 121 สู่ขอเมียจ๋า

"ฮืออออ...ไหนบอกเจ็บหน่อยเดียวไง" น้ำตาใสไหลรินออกมาจากหางตา เต้หยุดการเคลื่อนไหวลงชั่วขณะ โน้มใบหน้าลงจูบซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน

"เดี๋ยวก็หายเจ็บนะจ๊ะเมียจ๋า" เสียงทุ้มปลอบประโลม ริมฝีปากร้อนผ่าวไล่จุมพิตลงมาตามซอกคอหอมกรุ่น วนไปหาใบหูขาวสะอาดแล้วขบเม้มเบาๆ นุ่มนวล เลื่อนไล้ลงไปหาเนินเนื้ออวบอิ่ม โ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ